ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗΣ

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!

Η εν ψυχρώ δολοφονία ενός 16χρονου από αστυνομικό δεν ήταν ούτε «τυχαίο περιστατικό» ούτε «εξαίρεση». Ήταν ένα στυγερό πολιτικό έγκλημα που εκτέλεσε η ΕΛΑΣ και προετοίμασε η κυβέρνηση της ΝΔ.

Η πολιτική που όπλισε το χέρι του δολοφόνου αστυνομικού είναι η πολιτική που αντιμετωπίζει τους εργαζομένους ως αναλώσιμο υλικό για την κερδοφορία των καπιταλιστών, που ξεπουλάει τις δημόσιες επιχειρήσεις, που ετοιμάζεται να νομιμοποιήσει τα ιδιωτικά ΑΕΙ. Είναι η πολιτική της ακρίβειας, της ελαστικής εργασίας, της ανεργίας, της πλήρους αποδοχής των «ευρωμονοδρόμων». Είναι η πολιτική του γενικευμένου αυταρχισμού, των «αντιτρομοκρατικών» συμφωνιών, των μαζικών ξυλοδαρμών αγωνιζόμενων φοιτητών και εργαζομένων, των αντιμεταναστευτικών συμφώνων. Είναι η πολιτική της πλήρους συμμόρφωσης με το ΝΑΤΟ και της συμμετοχής στις ιμπεριαλιστικές εκστρατείες. Είναι η πολιτική που εφαρμόζουν όλες οι κυβερνήσεις τις τελευταίες δεκαετίες, και της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Απέναντι σε αυτή την πολιτική δεν μπορούμε και δεν πρέπει να μείνουμε με σταυρωμένα χέρια. Οι δρόμοι πρέπει να πλημμυρίσουν από την οργή και την αγανάκτηση των εργαζομένων και της νεολαίας. Η εκδίκηση για τη δολοφονία θα είναι οι μαζικοί αγώνες, οι απεργίες και οι καταλήψεις όχι μόνο για να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι και να παραιτηθούν οι πολιτικοί υπεύθυνοι της δολοφονίας, αλλά και για να ανατραπούν συνολικά οι αντιλαϊκές πολιτικές.

ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΘΑ ΕΚΔΙΚΗΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 7/12, 13 μμ, ΜΟΥΣΕΙΟ

ΜΕ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ, ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ ΤΟΥ ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟΥ


ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗ

5ο Πολιτικό-Πολιτιστικό Camping

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗ

Τομέας Νεολαίας

5^ο Πολιτικό – Πολιτιστικό Camping

21 – 28 Ιουλίου, Άη-Γιάννης - Πήλιο

Πρόγραμμα εκδηλώσεων – συζητήσεων και δραστηριοτήτων

Δευτέρα 21/7

5μμ : «Νεπάλ: Η κόκκινη σημαία κυματίζει στην κορυφή του κόσμου»

Η νίκη των μαοϊκών στο Νεπάλ δείχνει ότι το ζήτημα της εξουσίας και της επανάστασης μπορεί να τεθεί στον 21^ο αιώνα και ξαναθέτει το ερώτημα για τα χαρακτηριστικά της επαναστατικής στρατηγικής

Τρίτη 22/7

11 πμ: «Το κίνημα της νεολαίας μετά τη φοιτητική έκρηξη:

προοπτικές για μια ριζοσπαστική παρέμβαση»

Η φοιτητική έκρηξη της προηγούμενης περιόδου εξέφρασε βαθύτερες διεργασίες και τάσεις ριζοσπαστικοποίησης, φέρνοντας στο προσκήνιο τη «γενιά των 700 ευρώ», δημιουργώντας νέα δεδομένα: Ποια είναι σήμερα η κατάσταση της νεολαίας, ποιες τάσεις αναπτύσσονται στο εσωτερικό της, ποιες αντιφάσεις οξύνονται, ποια ιδεολογικά ρεύματα αναδύονται, αλλά και τι σημαίνουν όλα αυτά για μια αριστερή ριζοσπαστική παρέμβαση;

Τετάρτη 23/7

11 πμ: «Η πάλη για τα δικαιώματα των μεταναστών

και ο αγώνας ενάντια στο ρατσισμό και την εκμετάλλευση»

Η μαζική παρουσία των μεταναστών και το γεγονός ότι αποτελούν βασικό κομμάτι της εργατικής τάξης στον τόπο μας, παράλληλα με τη συστηματική προσπάθεια όλων των κυβερνήσεων να τους διατηρούν σε καθεστώς ημιπαρανομίας, καθιστούν την ανάπτυξη μιας μαζικής δράσης από τη μεριά της Αριστεράς περισσότερο παρά ποτέ αναγκαία.

Πέμπτη 24/7

11 πμ: «Για μια ριζοσπαστική παρέμβαση στο στρατό»

Η μετάλλαξη του στρατού στο φόντο της βαθύτερης εμπλοκής στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, παράλληλα με την αναπαραγωγή ενός αυταρχικού μιλιταριστικού πνεύματος, καθιστά επιτακτική την ανάγκη για ένα μαζικό ριζοσπαστικό κίνημα μέσα στο στρατό.

Το βράδυ έχει προγραμματιστεί ροκ συναυλία με τη συμμετοχή των συγκροτημάτων:

Semen Of The Sun, Cube, Bliss και H.O.P.E.

Παρασκευή 25/7

11πμ: «Ψηλαφώντας την ιστορία του εργατικού κινήματος:

Από το Σικάγο και τη μάχη για το 8ωρο στην αντίσταση στην ελαστασφάλεια»

Η μελέτη της ιστορίας του εργατικού κινήματος θα πρέπει να μπορεί να εντοπίζει ταυτόχρονα τις μεταλλαγές του καπιταλισμού στις διαφορετικές φάσεις του, τις μορφές αντίστασης και συλλογικότητας που διαμόρφωσαν οι εργαζόμενοι, τις διαφορετικές πολιτικές εκφράσεις της Αριστεράς, με κοινό παρονομαστή τη διαρκή δραστικότητα της πάλης των τάξεων...

Το βράδυ, η ερασιτεχνική ομάδα του ΔΗΠΕΘΕ Βόλου

θα παρουσιάσει τη θεατρική παράσταση

«Η μικρή μας πόλη»,

του Θ.Ουάιλντερ σε σκηνοθεσία του Κ.Δακτυλά

Σάββατο 26/7

11 πμ: «Τα νέα κινήματα και η κριτική στην ‘καθημερινότητα’»

Ο Μάης του ’68 έθεσε το ζήτημα της αμφισβήτησης όλων των πλευρών της καθημερινότητας: την οικογένεια, τα στερεότυπα για το φύλο και τη σεξουαλικότητα, τη διαχείριση του χώρου και του περιβάλλοντος, τα όρια ψυχικής ασθένειας και υγείας. 40 χρόνια μετά, ποια μπορεί να είναι μια αντικαπιταλιστική οπτική για τα νέα κινήματα και την κριτική της καθημερινότητας;

9μμ: «Το ελληνικό πολιτικό τραγούδι στον 20^ο αιώνα»

Η ιστορία του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς είναι και μια ιστορία τραγουδιών με πολιτικό περιεχόμενο και στόχευση. Μέσα από το συνδυασμό του λόγου, με την ερμηνεία τραγουδιών από ζωντανή ορχήστρα και την προβολή οπτικού υλικού, θα ξεφυλλίσουμε μερικές σελίδες αυτής της ιστορίας…

Θα ακολουθήσει γλέντι με ρεμπέτικη-λαϊκή ορχήστρα

Κυριακή 27/7

12μ: «Για τη φυσιογνωμία και τις προοπτικές ανασύνθεσης μιας σύγχρονης ριζοσπαστικής αριστεράς»

Η όξυνση αντιφάσεων στη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία και η αριστερή αναζήτηση κομματιών νέων και εργαζομένων, θέτει τη ριζοσπαστική αριστερά αντιμέτωπη με την πρόκληση να διαμορφώσει μια σύγχρονη φυσιογνωμία και πρακτική, μαζική και αντικαπιταλιστική, ικανή όχι μόνο να οδηγήσει τους αγώνες στη νίκη, αλλά και αμφισβητήσει βασικές πλευρές της κυρίαρχης αστικής στρατηγικής.

Τις ημέρες του camping θα πραγματοποιηθούν προβολές ταινιών – ντοκυμαντέρ, beach party και άλλες δραστηριότητες

Τοποθέτηση της ΑΡΑΝ στη συνάντηση του Παρισιού 31/5-1/6

Αριστερή Ανασύνθεση / Aristeri Anasynthesi / Left Re-composition

On the challenges facing the radical Left in Europe

(position paper presented at the international “May 68 – May 2008” conference in Paris, May 31 – June 1 2008)

We live in a time of great challenges for the radical left in Europe, great dangers but also great opportunities.

On the one hand, we are amidst a phase of capitalist restructuring, internationalization of capital, neoliberal orthodoxy and imperial aggression leading to a new offensive of the forces of capital and imperialism:

• Imperialist aggression in Iraq and Afghanistan
• EU enlargement and the ratification of the Treaty of Lisbon
• Expansion of flexible and precarious forms of labor
• Reforms of pension systems that undermine their redistributive character
• Reforms of educational systems in order to subsume tertiary education to the imperatives of capitalist accumulation
• Financial austerity, budget cuts on social services, refusal of wage increases
• Privatization and opening up of new spaces for capitalist valorization

On the other hand we have a new wave of resistance and struggle that makes manifest the inherent contradictions of the current phase:

• Large popular movements challenge imperialist strategy in Palestine. Latin America, Nepal.
• Great waves of social unrest have swept Europe: Workers’ strikes against reforms of pension systems; explosion of the “1000 euro Generation” against precarious labor; student movements against the “Bologna Process”.
• The anti-war movement and the movement against the internationalization of capital (‘anti-global’).

On a more general level we can say that we witnessing cracks in the whole edifice of neoliberalism as an aggressive capitalist strategy and ideology. Austerity, insecurity and the constant denial of a better future for workers and youth, have eroded the capability of neoliberalism to be truly hegemonic, despite the ideological homogenization of mainstream political parties and their full-hearted endorsement of neoliberal policies.

This conjuncture has also led to transformations in the political scene. Social-democratic parties have become openly neoliberal and have championed aggressive forms of capitalist restructuring and privatization. For a long time they have not been parties of the Left, but parties with a bourgeois – capitalist outlook and strategy. But this process has alienated them from social strata that supported them for many decades. That is why we are witnessing a crisis of Social Democracy all over Europe and the return to power of centre-right and/or conservative governments. The emergence of “Big Coalitions” between social-democratic and conservative parties makes this tendency more than evident.

At the same time we are also witnessing signs of crisis in reformist left-wing parties, such as the parties that comprise the Party of European Left. The open crisis of PCF in France, PCE in Spain and the catastrophic results of Sinistra Arcobaleno (which included Communist Refoundation) in Italy, are the results of the inability to distance themselves from Social Democracy and of their participation in neoliberal governments (e.g. Prodi government in Italy). Even those parties of the reformist Left that have avoided direct participation in governments and have a more radical political rhetoric, such as Synaspismos in Greece, also retain the strategic goal of a left-wing government as a political alternative.

The situation of the radical Left is also contradictory. During the current decade the appeal of anti-capitalist political and ideological positions has increased, and tendencies of the anti-left have been instrumental in the development of social struggles, including some of the greatest waves of social unrest. But, we have also witnessed the inability of the anticapitalist Left to provide a true alternative to the parties of the Reformist Left. Important political experiments are facing serious problems (such as the split in Respect in Britain). Many political organizations have chosen to enter into political alliances with parties of the reformist Left. Sectarian practice and mentality has undermined efforts to create new forms of political unity of the radical Left.

The crisis of Social Democracy and the inherent political limitations of the parties of the Party of the European Left in a time of great social unrest mean that there is true political potential for the radical Left in Europe. But if we do not wish to miss these opportunities, we must choose a different path.

• We must fight against the current wave of capitalist aggression and contribute to the development of victorious social movements. That’s why unity in action, in the trade unions, in the student movement, in anti-imperialist initiatives, is more than necessary.
• At the same time must insist on the political independence of the radical Left and its discontinuity with the rest of the political scene. Participation of the radical Left in electoral alliances with other reformist parties reinforces forms of reformist hegemony. Autonomous political presence of the radical Left is necessary if we want to have anti-capitalist political points of reference.
• But this necessary political independence of the Radical left must be accompanied by new forms of unity within its ranks. We must refuse sectarianism and the logic of the small group or sect and find new forms of political collaboration and synthesis. The creation of broad anti-capitalist alliances and fronts, which must include not only political organizations but also militants with no other political engagement, can facilitate both political action and the renovation of anti-capitalist strategy. That is why we oppose the logic of alliances based on historical ideological currents (e.g. trotskyist or maoist etc) and insist on the convergence of different currents.
• A basic set of anti-capitalist political positions is necessary. This must include not only the demands of the current social struggles, but also demands that challenge aspects of capitalist relations of exploitation and oppression, demands that demonstrate our belief a non-capitalist organization of society is possible.
• A clear position on the internationalization of capital and imperialism is necessary. The logic of an alternative globalization, proposed by currents of the reformist Left, is inadequate and creates illusions about the possibility of a ‘globalization with a human face’. The rupture with all forms of imperialism remains a cornerstone of left-wing politics.
• That is why it is also important to have a clear position on EU and treat it as an aggressive capitalist alliance that has promoted the capitalist restructuring of production and has undermined worker’s rights. The radical Left must be wholeheartedly against the EU and insist on the goal for rupture with the EU as a necessary prerequisite for any process of social emancipation.

In Greece the Unitary Anticapitalist Left (ENANTIA) a coalition of political organizations and independent militants into which we participate, has already made an appeal to all currents of the Greek radical Left for the creation of an electoral alliance in the next elections for the European Parliament. We believe that similar processes must be set in motion also in other European countries. That is why we think that the idea of a coordination of such initiatives all over Europe is welcome, provided that we always bear in mind the priority of the processes at the national level.

As a part of this whole process we think that it is necessary to coordinate efforts for Pan-European campaigns:

• Against imperialist war and aggression
• Against the new European constitutional treaty (Treaty of Lisbon)
• Against educational reforms and the “Bologna Process”.
• Against privatizations of public goods and services
• Against precarious work
• Against anti-immigrant policies.

40 years after May 68 the need for an anti-capitalist left is more urgent and actual than ever. We must refuse sectarianism and dogmatism and at the same time resist the temptation to incorporate the radical Left in reformist projects. The radical Left in Europe must take advantage of the opportunities offered in the current conjuncture and work to create new forms of left-wing hegemony. But this means that the radical Left must prove able to change itself. That’s the challenge for all of us.

Aristeri Anasynhtesi / Left Re-composition is a political organization of the Greek radical Left, with a Marxist theoretical reference and a communist political orientation. The militants of Aristeri Anasynthesi have a strong presence in the student movement, the trade unions and local initiatives. Aristeri Anasynthesi, along with other political organizations and militants, participates in Unitary Anticapitalist Left (ENANTIA) an electoral and political alliance.

Αριστερή Ανασύνθεση / Aristeri Anasynthesi / Left Re-composition

Stratigopoulou 7

11472 Athens, Greece

WEB: http://anasynthesi.blogspot.com

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2008

Αριστερή Ανασύνθεση


ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2008
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ
ΣΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Η φετινή Πρωτομαγιά έρχεται λίγο καιρό μετά τη μεγάλη έκρηξη για το ασφαλιστικό, με τις μεγάλες απεργίες και τις πανεργατικές διαδηλώσεις που έδειξαν την διάθεση των εργαζομένων να αντισταθούν στις αντεργατικές πολιτικές, να αρνηθούν τις αυξήσεις στα όρια ηλικίας και τις μειώσεις συντάξεων, να αγωνιστούν ενάντια στην άμεση ή έμμεση εμπορευματοποίηση της ασφάλισης. Συνέχισαν τον κύκλο απεργιών και διεκδικήσεων που ξεκίνησε με την μεγάλη απεργία στις Τράπεζες, συνεχίστηκε με τη μεγάλη και νικηφόρα έκρηξη της φοιτητικής νεολαίας ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και τον αντιδραστικό νόμο-πλαίσιο, την ηρωική απεργία των δασκάλων, τις μεγάλες κινητοποιήσεις στα λιμάνια.

Οι μεγάλες κινητοποιήσεις για το ασφαλιστικό θα μπορούσαν να είχαν σταματήσει τη «μεταρρύθμιση», εάν ο υποταγμένος συνδικαλισμός, οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ δεν είχαν ακολουθήσει μια προδοτική στάση αρνούμενες να διαλέξουν ένα δρόμο αποφασιστικής και κλιμακούμενης κινητοποίησης και σπεύδοντας να υπογράψουν διετή συλλογική σύμβαση εργασιακής ειρήνης στο όνομα της ‘ιερής’ κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Αντίθετα, παραπάνω από ελπιδοφόρα ήταν η εμπειρία των αγώνων σε όσους κλάδους προχώρησαν σε κινητοποιήσεις διαρκείας με πραγματικό κόστος για το κεφάλαιο και τους εργοδότες. Ελπιδοφόρα ήταν και η εμπειρία από όλες τις προσπάθειες κοινής δράσης των ίδιων των σωματείων, με πιο χαρακτηριστική την Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων, που έδειξε ότι μπορεί να υπάρξει συντονισμός σωματείων που να αναδεικνύει μια αγωνιστική ταξική κατεύθυνση, έξω και πέρα από λογικές παραταξιακού διαχωρισμού. Γι’ αυτό και σήμερα περισσότερο παρά ποτέ χρειάζεται να δοκιμαστεί στην πράξη η πιο πλατιά αγωνιστική ταξική ενότητα και κοινή δράση μέσα στους αγώνες όλων όσοι αναφέρονται στην ανάγκη αποτελεσματικής και νικηφόρας σύγκρουσης με τη λιτότητα, την ιδιωτικοποίηση και τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις. Απαιτείται ένα πλατύ μέτωπο για την συνέχιση και κλιμάκωση των αγώνων, για την αμφισβήτηση της κυρίαρχης πολιτικής και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Οι αγώνες μπορούν να νικήσουν – Χαμένοι είναι μόνο οι αγώνες που δεν γίνονται!

Αυτοί οι αγώνες βγάζουν στο προσκήνιο την οργή για μια πολιτική που αντιμετωπίζει τους εργαζομένους και τη ζωή τους ως αναλώσιμο υλικό της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Την ίδια στιγμή που τα κέρδη των επιχειρήσεων εκτινάσσονται στα ύψη, η λιτότητα εξανεμίζει το λαϊκό εισόδημα, ολοένα και περισσότεροι εργαζόμενες και εργαζόμενοι καταφεύγουν στην υπερεργασία, η υπερχρέωση των νοικοκυριών επεκτείνεται, η εργασιακή ανασφάλεια γενικεύεται, η «γενιά των 700 ευρώ» διαρκώς προετοιμάζεται για ένα μέλλον μειωμένων προσδοκιών, οι νέοι πτυχιούχοι βλέπουν τις πιθανότητες αξιοπρεπούς εργασίας να μειώνονται, οι μετανάστες αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας. Να δουλεύεις όλο και περισσότερο, να αμείβεσαι όλο και λιγότερο, να ζεις όλο και πιο χειρότερα, να αντιμετωπίζεις το μέλλον με όλο και μεγαλύτερη ανασφάλεια, αυτή είναι η πραγματικότητα του εκσυγχρονισμού και των «μεταρρυθμίσεων» που μας υπόσχεται η Ε.Ε., που επιδιώκει σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά και προετοίμασαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Μόνο που, εάν κάποτε αυτόν τον επιθετικό νεοφιλελευθερισμό μπορεί να μας τον σέρβιραν σε περίβλημα «θυσιών για ένα καλύτερο μέλλον», σήμερα αυτό έχει πια διαψευστεί και πραγματικές ρωγμές ανοίγουν στη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία.

Γι’ αυτό σήμερα βλέπουμε σημάδια μιας έστω και αντιφατικής «στροφής προς τα Αριστερά» από κομμάτια νέων και εργαζομένων, που συμπυκνώνει την αναζήτηση μιας άλλης πολιτικής που να μπορεί να αμφισβητήσει την κυρίαρχη πολιτική και να αναζητήσει δρόμους ρήξης και ανατροπής. Μόνο που τα κόμματα της επίσημης Αριστεράς είναι αναντίστοιχα με την αγωνία των ανθρώπων που στρέφονται με ελπίδα προς αυτά. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ η αριστερή ρητορεία και συνθηματολογία, δεν αναιρεί ότι πυρήνας της τοποθέτησής του είναι ο αριστερός κυβερνητισμός, που μπορεί να οδηγήσει εκ νέου στα «κεντροαριστερά σενάρια» τύπου Ιταλίας. Στην περίπτωση του ΚΚΕ πίσω από την αντικαπιταλιστική και αντιιμπεριαλιστική συνθηματολογία βρίσκεται μια συντηρητική έλλειψη εμπιστοσύνης στη δυνατότητα των αγώνων να κερδίζουν και η απομονωτική αντιμετώπιση ως εχθρικής κάθε άλλης αγωνιστικής φωνής, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την αδιέξοδη τακτική του ΠΑΜΕ με τις χωριστές συγκεντρώσεις και την άρνηση αγωνιστικού συντονισμού.

Για να πάρει πραγματικά σχήμα η ελπίδα και μόνιμο χαρακτήρα η απομάκρυνση από το δικομματισμό χρειάζεται μια άλλη αριστερά, αγωνιστική κα πρωτοπόρα στους αγώνες και την προσπάθεια για ενωτικά νικηφόρα κινήματα, ανεξάρτητη από το κράτος και κάθε εκδοχή -κεντροαριστερή ή «αριστερή»- κυβερνητικής διαχείρισης, αντικαπιταλιστική και αντιιμπεριαλιστική και σε πλήρη σύγκρουση με τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, την Ε.Ε, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και το ΝΑΤΟ, ριζοσπαστική με συνολική αμφισβήτηση του συστήματος και διεκδίκηση μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Άλλωστε, η μεγάλη νίκη του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος στο Νεπάλ, η συνεχιζόμενη αριστερή στροφή στη Λατινική Αμερική, οι αντιστάσεις στις αμερικάνικες επεμβάσεις, τα μεγάλα εργατικά και νεολαιίστικα κινήματα στις καπιταλιστικές μητροπόλεις, δείχνουν ότι η ταξική πάλη μπορεί να ανατρέπει πολιτικές και συσχετισμούς.

Μόνο που για να υπάρξει αυτή η άλλη αριστερά χρειάζεται να υπάρξει μια άλλη ενωτική δυναμική στη ριζοσπαστική αριστερά. Να ξεπεραστεί η λογική του μικρόκοσμου και του κατακερματισμού. Να εγκαταλειφθούν αδιέξοδες λογικές είτε δορυφοριοποίησης προς τη μία ή την άλλη εκδοχή του ρεφορμισμού, είτε μειοψηφικού εγκλωβισμού σε μια λογική αριστερού περιθωρίου. Να αναδειχθεί ο πλούτος ενός σύγχρονου αριστερού προγράμματος πάλης. Να δοκιμαστούν μορφές ενωτικής παρέμβασης στα κινήματα και μαζικής γραμμής. Για μια τέτοια ενωτική διεργασία οι επερχόμενες ευρωεκλογές του 2009 προσφέρουν ένα πρώτο ορόσημο και μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί!

122 χρόνια μετά το Σικάγο και 40 χρόνια μετά το Μάη του ’68 το ιστορικό αίτημα παραμένει. Να βγει στο προσκήνιο όλη η δυναμική και διεκδίκηση του κόσμου της εργασίας για ένα καλύτερο αύριο. Να νικήσουν οι αγώνες και να ανατραπούν οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις. Να πάψει η Αριστερά να ταυτίζεται με την ήττα και τη διάψευση της ελπίδας και να γίνει ξανά το πραγματικό κίνημα που ανατρέπει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων!

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗ

ΠΕΜΠΤΗ 6/3 ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

Συγκέντρωση στα Προπύλαια και πορεία προς την αντιπροσωπεία της Ε.Ε. και την αμερικάνικη πρεσβεία διοργανώνεται την Πέμπτη 6 του Μάρτη στις 6μ.μ. με τα παρακάτω συνθήματα:

· ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ε.Ε. ΕΞΩ ΑΠ’ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

· ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΣΟΒΟΥ

· ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΝ ΤΩΡΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ

· ΛΑΟΙ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ ΕΝΩΘΕΙΤΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΗ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ – ΜΕ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ – ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

· ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΠΙΔΙΑΙΤΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΝΙΜΙΤΣ

Συμμετέχουν – στηρίζουν οι οργανώσεις:

Αριστερή Ανασύνθεση – ΕΕΚ – ΕΚΚΕ – Κομμουνιστική Ανανέωση – ΚΚΕ (μ-λ) – ΜΕΡΑ – Μ-Λ ΚΚΕ - ΝΑΡ - ΟΚΔΕ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗΣ

Αριστερή Ανασύνθεση

Στρατηγοπούλου 7, 11472 Αθήνα

Κωνσταντίνουπόλεως 38, 26099 Πάτρα

Κασσάνδρου 108, Θεσσαλονίκη

210-6457575

www.anasynthesi.gr

Ανακοίνωση - καταγγελία

Με αγανάκτηση διαπιστώνουμε ότι πολιτική τάση του Συνασπισμού επιμένει να αυτοαποκαλείται «Αριστερή Ανασύνθεση». Η κίνηση αυτή είναι πολλαπλά απαράδεκτη δεδομένου εδώ και χρόνια υπάρχει και λειτουργεί η πολιτική συλλογικότητα Αριστερή Ανασύνθεση. Η Αριστερή Ανασύνθεση ιδρύθηκε το 2003 από την συνένωση των Αριστερών Συσπειρώσεων, της Αριστερής Κίνησης Πάτρας και ανένταχτων αγωνιστών. Χρησιμοποιεί το όνομα αυτό από τη Συνδιάσκεψη της το Δεκέμβριο του 2003, που ολοκλήρωσε την ενωτική διαδικασία συγκρότησης, εκδίδει το δίμηνο περιοδικό «Εκτός Γραμμής», διαθέτει γραφεία σε Αθήνα, Πάτρα και Θεσσαλονίκη.

Η Αριστερή Ανασύνθεση αποτελεί οργάνωση της ριζοσπαστικής – επαναστατικής αριστεράς και σε καμία περίπτωση τάση του Συνασπισμού ή του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, έχουμε κάνει σαφές με τις πρωτοβουλίες στις οποίες έχουμε παίξει αποφασιστικό ρόλο, όπως την Πρωτοβουλία Αγώνα Θεσσαλονίκη 2003, με τα ενωτικά σχήματα στα οποία συμμετέχουμε ενεργά (όπως τα ΕΑΑΚ, οι παρεμβάσεις – συσπειρώσεις – κινήσεις σε χώρους δουλειάς, πολλές αριστερές δημοτικές κινήσεις) και τη συμμετοχή στα ψηφοδέλτια της ΕΝΑΝΤΙΑ (Ενωτική Αντικαπιταλιστική Αριστερά) ότι είμαστε συλλογικότητα με αριστερό, αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό στρατευμένη στην υπόθεση της ανασύνθεσης της ριζοσπαστικής – επαναστατικής αριστεράς.

Η αξιοποίηση του ονόματός της οργάνωσής μας από πολιτική τάση του Συνασπισμού αντικειμενικά δημιουργεί σοβαρό πολιτικό πρόβλημα, διότι δύο διακριτά (και σε μεγάλο βαθμό αντιθετικά) πολιτικά σχέδια εμφανίζονται δημόσια με το ίδιο όνομα.

Προχωράμε σε αυτή τη δημόσια ανακοίνωση και καταγγελία, γιατί διαπιστώσαμε ότι η συγκεκριμένη αυτή τάση επιμένει να χρησιμοποιεί αυτό το όνομα και δεν έχει δρομολογήσει καμιά διαδικασία να χρησιμοποιεί άλλο όνομα, παρά το γεγονός ότι εδώ και πάνω από δύο μήνες είναι ενήμερη για το πρόβλημα που δημιουργείται.

Είναι σαφές ότι πρακτικές υφαρπαγής ονομάτων πολιτικών συλλογικοτήτων και συνειδητής δημιουργίας σύγχυσης παραπέμπουν στις χειρότερες στιγμές της Αριστεράς και οφείλουν να μην έχουν θέση στο διάλογο και την πρακτική της.

Καλούμε λοιπόν τη εν λόγω τάση του Συνασπισμού να αλλάξει το όνομά της και να σταματήσει να σπέρνει σύγχυση. Καλούμε επίσης τις εφημερίδες της Αριστεράς να μην αναπαράγουν τη σύγχυση και να μην αναφέρονται στην εν λόγω τάση με το όνομα «Αριστερή Ανασύνθεση».

Σε κάθε περίπτωση η ιστορία και οι αγώνες της Αριστερής Ανασύνθεσης και του ρεύματος που εκπροσωπεί, οι μάχες που έχουμε δώσει όχι στους κοινοβουλευτικούς διαδρόμους, αλλά στους φοιτητικούς και εργατικούς αγώνες, στις αντιπολεμικές και αντιιμπεριαλιστικές διαδηλώσεις, στις συγκρούσεις με τον κρατικό αυταρχισμό, οφείλουν να κάνουν σαφές, προς κάθε κατεύθυνση, ότι αυτούς τους αγώνες, αυτή την ιστορία αλλά και πάνω από όλα αυτή την πολιτική κατεύθυνση δεν πρόκειται να αφήσουμε κανένα να την καπηλευτεί.

Αθήνα 13/02/2008

Το Πανελλαδικό Γραφείο της Αριστερής Ανασύνθεσης